อะหุ อะหิ หลังจากดองไปหลายเดือน
ได้ฤกษ์กลับมาอัพต่อภาคที่ 2 กันดีกว่าเนอะ


หลังจากที่เกริ่นไปแล้วว่ากุ๊กได้ผันตัวเองเข้ามาสู่
วงการเกมออนไลน์โดยแบบจับพลัดจับผลู
บอกได้เลยว่า การมองจากข้างนอก กับ มองจากข้างใน
มันคนละความรู้สึกสุดๆ ประมาณหน้ามือหลังเท้า
จากที่เราเคยเห็นทุกอย่างถูกทำให้สำเร็จส่งถึงมือเรียบร้อย
กลับต้องมานั่งทำเองและเรียนรู้ขั้นตอนต่างๆ อย่างเหน็ดเหนื่อย

และอีกความจริงที่ประจักษ์แจ้งแดงแจ๋ก็คือ "โลกนี้คือความลับ"

ทุกอย่างที่ทำ ที่รู้ ต้องเป็นความลับขั้นสุดยอด
เพราะมันหมายถึงการก้าวเดินของบริษัทในทิศทางธุรกิจ
ซึ่งในชีวิตเคยแต่ทำงานด้วยความรู้สึกและหัวใจมาตลอด
ต้องเปลี่ยนตัวเองให้ทำงานด้วยสมองและความรู้ทั้งหมด
เรียกได้ว่าเติบโตไปพร้อมๆ กับพัฒนาตัวเองไปในทิศทาง
ที่ตัวเองไม่เคยคาดคิดว่าชีวิตนี้จะได้เป็น จะได้เจอมาก่อน

เหนื่อยมาก~

แต่เพราะว่าเรารักในสิ่งที่ทำ รักในสิ่งที่เป็นอยู่มากล่ะมั้ง
เลยทำให้ความรู้สึกว่าเหนื่อย มันแค่ ชิวชิว
อีกอย่างที่ทำให้กุ๊กรู้สึกว่าโลกนี้มันยังมีดีอยู่บ้าง
ก็คงเป็นเพื่อนร่วมงานที่แสนวิเศษที่ได้พบจากโลกใบนี้
แม้ว่าตอนนี้จะแยกย้ายไปอยู่ในที่ต่างๆ กันบ้างหลายคน
แต่ก็ยังผูกพันธ์กันเหมือนเคยเจอกันมาแต่ชาติปางก่อน

นั่นคือจุดที่ทำให้กุ๊กมองโลกนี้ดีขึ้น

แต่มันก็มีบ้างที่ต้องท้อและเหนื่อยกับคนรอบข้าง
เพราะอย่างที่บอกไปตั้งแต่แรกว่าการมองข้างนอกกับมองจากข้างใน
มันต่างกันชนิดหน้ามือเป็นหลังตีน
ทุกคนจะเข้าใจว่า เฮ้ย ทำไมทำแบบนี้วะ
ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นก็ตาม พวกเราผิดตลอด
ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ปัญหาของเราเลย ไฟดับ ฝนตก หมาเห่า ลิงออกลูก
เราจะรู้มั้ยว่ามันจะเกิด ไม่มีใครอยากให้เกิดปัญหาหรอก
แต่พอเกิดปัญหา พวกเราคือกระโถนที่รองรับความต้องการเสมอ

เหนื่อย~

ทุกวันนี้แม้ว่าจะดีขึ้นบ้างจากเมื่อก่อน
เพราะความคิดคนเริ่มพัฒนาสูงขึ้นบ้างแล้วก็ตาม
แต่ก็ยังเหนื่อยอยู่ไม่เสื่อมคลาย



สดุดีคนทำเกมทั้งหลาย
สู้ต่อไปนะพวกเรา...ปิดทองหลังพระ ต้องได้ดีบ้างล่ะว๊า

เชื่อสิ